یک جرعه می بدیش بدی مست همچو ما

جز حق همه گدا و حزینند و رو ترش

عباس دبس در سر و بیرون چو اغنیا

کد کردن از گدا نبود شرط عاقلی

سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:

« هرگز مباد سایه یزدان ز ما جدا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال