ور طعنه می زنند بر اومید عاشقان

کان خاک جرعه ز شراب صبا چشید

گر زانکه بر دل تو جفا قفل کرده ست

نک طبل می زنند که آمد ترا کلید

دریا کجا شود به لب این سگان پلید

عیدیست صوفیان را وین طبلها گواه

ور طبل هم نباشد چه کم شود ز عید