او چو ز گفتار ببندد دهن

من به سحر ساقی و خمارمش

تا چه کند لکلکه زر و سیم

که تو بگویی که: « گرفتارمش »

از جهت ترجمه گفتارمش

ور دل او گرم شود از ملال

مروحه و باد سبکسارمش