بیا، که گله را چوپان بسوی دشت می راند

بیا، که باز جانها را شهنشه باز می خواند

بهارست و همه ترکان بسوی پیله رو کرده

که وقت آمد که از قشلق بییلا رخت گرداند

مده مر گوسفندان را گیاه و برگ پارینه