مده مر گوسفندان را گیاه و برگ پارینه

بیا، که گله را چوپان بسوی دشت می راند

بهارست و همه ترکان بسوی پیله رو کرده

که وقت آمد که از قشلق بییلا رخت گرداند

که باغ وبیشه می خندد، که برگ تازه افشاند

بیایید ای درختانی که دیتان حلها بستد

بهار عدل بازآمد، کزو انصاف بستاند