که وقت آمد که از قشلق بییلا رخت گرداند

بیا، که باز جانها را شهنشه باز می خواند

بیا، که گله را چوپان بسوی دشت می راند

بهارست و همه ترکان بسوی پیله رو کرده

مده مر گوسفندان را گیاه و برگ پارینه

که باغ وبیشه می خندد، که برگ تازه افشاند

بیایید ای درختانی که دیتان حلها بستد