بیا، کین شکل و این صورت به لطف یار می ماند

صلا زد هدهد و قمری که خندان شود دگر مگری

که بازآمد سلیمانی که موری را نرنجاند

صلا زد نادی دولت که عالم گشت چون جنت

دم سرد زمستانی سرشک ابر نیسانی

پی این بود، می دانی، که عالم را بخنداند

قماشه سوی بستان بر، که گل خندید و نیلوفر