پی این بود، می دانی، که عالم را بخنداند

صلا زد نادی دولت که عالم گشت چون جنت

بیا، کین شکل و این صورت به لطف یار می ماند

دم سرد زمستانی سرشک ابر نیسانی

قماشه سوی بستان بر، که گل خندید و نیلوفر

بود کانجا بود دلبر، سعادت را کی می داند؟!

یقین آنجاست آن جانان، امیر چشمه حیوان