بود کانجا بود دلبر، سعادت را کی می داند؟!

دم سرد زمستانی سرشک ابر نیسانی

پی این بود، می دانی، که عالم را بخنداند

قماشه سوی بستان بر، که گل خندید و نیلوفر

یقین آنجاست آن جانان، امیر چشمه حیوان

که باغ مرده شد زنده، و جان بخشیدن او تاند

چو اندر گلستان آید، گل و گلبن سجود آرد