چو اندر گلستان آید، گل و گلبن سجود آرد

بود کانجا بود دلبر، سعادت را کی می داند؟!

یقین آنجاست آن جانان، امیر چشمه حیوان

که باغ مرده شد زنده، و جان بخشیدن او تاند

چو در شکرستان آید، قصب بر قند پیچاند

درختان همچو یعقوبان، بدیده یوسف خود را

که هر مهجور را آخر ز هجران صبر برهاند