قماشه سوی بستان بر، که گل خندید و نیلوفر

بیا، کین شکل و این صورت به لطف یار می ماند

دم سرد زمستانی سرشک ابر نیسانی

پی این بود، می دانی، که عالم را بخنداند

بود کانجا بود دلبر، سعادت را کی می داند؟!

یقین آنجاست آن جانان، امیر چشمه حیوان

که باغ مرده شد زنده، و جان بخشیدن او تاند