که من دنگم در آن رنگی، که نی سرخست و نه زردی

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری

چو صورت اندر آیی تو، چه خوب و جان فزایی تو

چو صورت را بیندازی، همان عشقی، همان فردی

بهار دل نه از تری، خزان دل نه از خشکی