چو صورت اندر آیی تو، چه خوب و جان فزایی تو

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری

که من دنگم در آن رنگی، که نی سرخست و نه زردی

چو صورت را بیندازی، همان عشقی، همان فردی

بهار دل نه از تری، خزان دل نه از خشکی

نه تابستانش از گرمی، زمستانش نه از سردی