چو حله سبز پوشیدند عامه باغ، آمد گل

که شیر عشق بس تشنه ست و دارد قصد خونریزی

بیا، مگریز شیران را، گریزانی بود خامی

بگو: «نار ولا عار » که مردن به ز بدنامی

قبا را سرخ کرد از خون ز ننگ کسوه عامی

لباس لاله نادرتر، که اسود دارد و احمر

گریبانش بود شمسی، و دامانش بود شامی