چه محرومی ازین هردو، چو تو محبوس منظوری

هزاران دشمن و ره زن، برای آن پدید آمد

که تا چون جان بری زیشان بدانی کز کی منصوری

نظرها را نمی یابی، و ناظر را نمی بینی

به ترجیع ششم آیم، اگر صافی بود رایم

کزین هجران چنان دنگم، که گویی بنگ می خایم

ز نور عقل کل عقلم چنان دنگ آمد و خیره