آن سر ز لب عشق همی بود شکرخا

این نای تنم را چو ببرید و تراشید

از سوی نیستان عدم عز تعالا

دل یکسر نی بود و دهان یکسر دیگر

چون از دم او پر شد و از دو لب او مست

تنگ آمد و مستانه، برآورد علالا

والله ز می آن دو لب ار کوه بنوشد