پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد

یک باغ پر از شاهد، نی ترک و نه رومی

کندر حجب غیب، هزاران ختن آمد

بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتاد

زیرا که ره آب خضر مظلم و تاریست

آخر ز ره خار، گل اندر چمن آمد

خامش کن، اگرچه که غزل اغلب باقیست