رو سوی آسمان حقایق بدان رهی

از چار و پنج و هفت، دو صد ساله برترند

چون طبع پنجمین بکشد روح را مهار

ترجیع کن، بگو، هله بگریز زین چهار

کان سوی راه رو نه پیاده ست نه سوار

بر گرد گرد عشق، خود او را کجاست گرد؟

می تاز گرم و روشن و خوش، آفتاب وار