می تاز گرم و روشن و خوش، آفتاب وار

رو سوی آسمان حقایق بدان رهی

کان سوی راه رو نه پیاده ست نه سوار

بر گرد گرد عشق، خود او را کجاست گرد؟

تقلید چون عصاست بدستت در این سفر

وز فر ره عصات شود تیغ ذوالفقار

موسی برد عصا، و بجوشید آب خوش