حراقه ایست کون و عدم در ستاره بار

در مرغزار چرخ که ثورست با اسد

یک آتشی زنم که بسوزد در آن شرار

سنگست و آهنست به تخلیق کاف و نون

استارهای سعد جهد سوی عاشقان

حراقه شان شودز ستاره چو صد نگار

استارهای نحس، به نحسان سعدرو