استارهای نحس، به نحسان سعدرو

حراقه ایست کون و عدم در ستاره بار

استارهای سعد جهد سوی عاشقان

حراقه شان شودز ستاره چو صد نگار

در وقت وعده چون گل و وقت وفا چو خار

قومی اگر ز سعد و ز نحسش گذشته اند

همچون ستاره مجو، به خورشید حسن یار