قومی اگر ز سعد و ز نحسش گذشته اند

حراقه شان شودز ستاره چو صد نگار

استارهای نحس، به نحسان سعدرو

در وقت وعده چون گل و وقت وفا چو خار

همچون ستاره مجو، به خورشید حسن یار

نی خوف و نی رجا و نی هجران و نی وصال

نی غصه نی سرور، نی پنهان نه آشکار