بهر روزن شده تابان، شعاع آفتاب جان

همان ساعت بگیرد جان، شود گویا، شود بینا

نه ز اشراق جان آمد کاوخ جسمها زنده؟

زهی انوار تابنده، زهی خورشید جان افزا

که از خورشید رقصانند این ذرات بر بالا

زهی شیرینی حکمت که سجده می کند قندش

بنه از بهر غیرت را، دگر بندی بر آن بندش