زهی شیرینی حکمت که سجده می کند قندش

زهی انوار تابنده، زهی خورشید جان افزا

بهر روزن شده تابان، شعاع آفتاب جان

که از خورشید رقصانند این ذرات بر بالا

بنه از بهر غیرت را، دگر بندی بر آن بندش

بیار از خانه رهبان میی همچون دم عیسی

که یحیی را نگه دارد ز زخم خشم بویحیی