که یحیی را نگه دارد ز زخم خشم بویحیی

زهی شیرینی حکمت که سجده می کند قندش

بنه از بهر غیرت را، دگر بندی بر آن بندش

بیار از خانه رهبان میی همچون دم عیسی

چراغ جمله ملتها، دوای جمله علتها

که هردم جان نو بخشد برون از علت اولی

ملولی را فرو ریزد، فضولی را برانگیزد