که هردم جان نو بخشد برون از علت اولی

بیار از خانه رهبان میی همچون دم عیسی

که یحیی را نگه دارد ز زخم خشم بویحیی

چراغ جمله ملتها، دوای جمله علتها

ملولی را فرو ریزد، فضولی را برانگیزد

بهشت بی نظیرست او، نموده رو درین دنیا

بهار گلشن حکمت چراغ ظلمت وحشت