خاک کویش خوشتر از آب زلال

خلق را می راند و خوبی او

می کشاند گوش جان را که تعال

خاک کوی دوست را از بو بدان

اندران آب زلال اندر نگر

تا ببینی عکس خورشید و هلال

تا شنیدم گفتن شیرین او