اندران آب زلال اندر نگر

می کشاند گوش جان را که تعال

خاک کوی دوست را از بو بدان

خاک کویش خوشتر از آب زلال

تا ببینی عکس خورشید و هلال

تا شنیدم گفتن شیرین او

می فزاید گفتن خویشم ملال