هرکی او بنهد سری بر خاک تو

عاشقان از طوق دارند احتراز

خار و گل را حسن بخش از آب خضر

طاق را و جفت را کن جفت ناز

کن قبولش گر حقیقت گر مجاز

نی مرا هرچه شود خود گو بشو

در بهار حسن خود تو می گراز