گفتم: « تا بیامدم، دلشده و مسافرم

نامه رسید زان جهان بهر مراجعت برم

عزم رجوع می کنم، رخت به چرخ می برم

گفت که: « ارجعی » شنو، باز به شهر خویش رو

آن چمن و شکرستان، هیچ نرفت از دلم

من بدرونه واصلم، من به حظیره حاظرم

چون به سباغ طیر تو اوج هوا مخوف شد