از سر روزنم سحر گفت به قنجره مهی

جان هزار جنتی، رشک هزار کوثری

این غزل ای ندیم من بی ترجیع چون بود؟!

بند کنش که بند تو سلسله جنون بود

هی تو بگو که کیستی؟ آنک ندادیش رهی

من تلف وصال تو،لیک تو کیستی؟ بگو

گفت: که « لاابالیی، خیره کشی، شهنشهی