ز پریشانی زلف توپریشان توم

هله درده می بگزیده که مهمان توم

تلخ و شیرین لب ما را ز حرم بیرون آر

نقد ده نقد، که عباس حرمدان توم

آنچ دادی و بدیدی که بدان زنده شدم