تلخ و شیرین لب ما را ز حرم بیرون آر

هله درده می بگزیده که مهمان توم

ز پریشانی زلف توپریشان توم

نقد ده نقد، که عباس حرمدان توم

آنچ دادی و بدیدی که بدان زنده شدم

مرده جرعه آن چشمه حیوان توم