نقد ده نقد، که عباس حرمدان توم

هله درده می بگزیده که مهمان توم

ز پریشانی زلف توپریشان توم

تلخ و شیرین لب ما را ز حرم بیرون آر

آنچ دادی و بدیدی که بدان زنده شدم

مرده جرعه آن چشمه حیوان توم

باده بر باد دهد هردو جهان را چو غبار