زهره در مجلس مه مان به می از کار ببرد

چونک بیرون ز حد عقل و گمانیم همه

میرمجلس توی و ما همه در تیر تویم

بند آن غمزه و آن تیر و کمانیم همه

ورنه کژرو ز چه رو چون سرطانیم همه؟

چشم آن طرفه بغداد ز ما عقل ربود

تا ندانیم که اندر همدانیم همه