چشم آن طرفه بغداد ز ما عقل ربود

بند آن غمزه و آن تیر و کمانیم همه

زهره در مجلس مه مان به می از کار ببرد

ورنه کژرو ز چه رو چون سرطانیم همه؟

تا ندانیم که اندر همدانیم همه

گفت ساقی: « همه را جمله به تاراج دهم »

همچنان کن هله ای جان که چنانیم همه