سربنه، پای بکش زیر درختان مرود

چه فضولی تو؟ که این آمد و آن بیرون شد

کارافزایی تو غیر ندامت نفزود

پای در باغ خرد نه، به طلب امن و خلاص

باد امرود همی ریزد اگر نفشانی

می فتد در دهن هرکی دهان را بگشود

این بود رزق کریمی که وفادار بود