کز فربهی گردن، بدرید گریبانت

خنده بر یار من، پنهان نتوان کردن

هردم رطلی خنده می ریزد در جانت

ای جان، ز شراب مر، فربه شدی و لمتر

با چهره چون اطلس، زین اطلس ما را بس

تو نیز شوی چون ما گر روی دهد آنت

زینها بگذشتم من گیر این قدح روشن