ای باد، پیکی هر سحر، کز یار می آری خبر

وی عشق شنگ و ره زنی، وی عقل ، دفتر می کشی

ای باده، دفع غم توی، بر زخمها مرهم توی

وی ساقی شیرین لقا، دریا به ساغر می کشی

خوش ارمغانیهای آن زلف معنبر می کشی

ای خاک ره، در دل نهان داری هزاران گلستان

وی آب، بر سر می دوی، وز بحر گوهر می کشی