وی آب، بر سر می دوی، وز بحر گوهر می کشی

ای باد، پیکی هر سحر، کز یار می آری خبر

خوش ارمغانیهای آن زلف معنبر می کشی

ای خاک ره، در دل نهان داری هزاران گلستان

ای آتش لعلین قبا، از عشق داری شعلها

بگشاده لب چون اژدها، هر چیز را درمی کشی

ترجیع این باشد که تو ما را به بالا می کشی