ای آتش لعلین قبا، از عشق داری شعلها

خوش ارمغانیهای آن زلف معنبر می کشی

ای خاک ره، در دل نهان داری هزاران گلستان

وی آب، بر سر می دوی، وز بحر گوهر می کشی

بگشاده لب چون اژدها، هر چیز را درمی کشی

ترجیع این باشد که تو ما را به بالا می کشی

آنجا که جان روید ازو، جان را بدانجا می کشی