مر پشه را پیش کش، شهپر عنقا می کشی

شاهان سفیهان را همه، بسته به زندان می کشند

تو از چه و زندانشان سوی تماشا می کشی

تن را که لاغر می کنی، پر مشک و عنبر می کنی

زاغ تن مردار را، در جیفه رغبت می دهی

طوطی جان پاک را، مست و شکرخا می کشی

نزدیک مریم بی سبب، هنگام آن درد و تعب