زاغ تن مردار را، در جیفه رغبت می دهی

تو از چه و زندانشان سوی تماشا می کشی

تن را که لاغر می کنی، پر مشک و عنبر می کنی

مر پشه را پیش کش، شهپر عنقا می کشی

طوطی جان پاک را، مست و شکرخا می کشی

نزدیک مریم بی سبب، هنگام آن درد و تعب

از شاخ خشک بی رطب هر لحظه خرما می کشی