از شاخ خشک بی رطب هر لحظه خرما می کشی

زاغ تن مردار را، در جیفه رغبت می دهی

طوطی جان پاک را، مست و شکرخا می کشی

نزدیک مریم بی سبب، هنگام آن درد و تعب

یوسف میان خاک و خون در پستی چاهی زبون

از راه پنهان هردمش ای جان به بالا می کشی

یونس به بحر بی امان محبوس بطن ماهیی