از راه پنهان هردمش ای جان به بالا می کشی

نزدیک مریم بی سبب، هنگام آن درد و تعب

از شاخ خشک بی رطب هر لحظه خرما می کشی

یوسف میان خاک و خون در پستی چاهی زبون

یونس به بحر بی امان محبوس بطن ماهیی

او را چو گوهر سوی خود از قعر دریا می کشی

در پیش سرمستان دل، در مجلس پنهان دل