تن را که لاغر می کنی، پر مشک و عنبر می کنی

وین عقل چون قندیل را بر سقف مینا می کشی

شاهان سفیهان را همه، بسته به زندان می کشند

تو از چه و زندانشان سوی تماشا می کشی

مر پشه را پیش کش، شهپر عنقا می کشی

زاغ تن مردار را، در جیفه رغبت می دهی

طوطی جان پاک را، مست و شکرخا می کشی