هرکس که او انسان بود او را تو این سان می کشی

درد دل عشاق را، خوش سوی درمان می کشی

هر تشنه مشتاق را، تا آب حیوان می کشی

خود کی کشی جز شاه را؟ یا خاطر آگاه را

سلطان سلطانان توی، احسان بی پایان توی

در قحط این آخر زمان، نک خوان احسان می کشی

پیش دو سه دلق دنی، چندان تواضع می کنی