سلطان سلطانان توی، احسان بی پایان توی

هر تشنه مشتاق را، تا آب حیوان می کشی

خود کی کشی جز شاه را؟ یا خاطر آگاه را

هرکس که او انسان بود او را تو این سان می کشی

در قحط این آخر زمان، نک خوان احسان می کشی

پیش دو سه دلق دنی، چندان تواضع می کنی

گویی کمینه بنده، خوان پیش سلطان می کشی