در قحط این آخر زمان، نک خوان احسان می کشی

خود کی کشی جز شاه را؟ یا خاطر آگاه را

هرکس که او انسان بود او را تو این سان می کشی

سلطان سلطانان توی، احسان بی پایان توی

پیش دو سه دلق دنی، چندان تواضع می کنی

گویی کمینه بنده، خوان پیش سلطان می کشی

زنبیلشان پر می کنی، پر لعل و پر در می کنی