هرچند پستم می کنی، تا رب اعلا می کشی

چون دیدم آن سغراق نو، دستار و دل کردم گرو

اندیشه را گفتم: « بدو چون سوی سودا می کشی »

ای عقل هستم می کنی،وی عشق مستم می کنی

ای عشق می کن حکم مر، ما را ز غیر خود ببر

ای سیل می غری، بغر، ما را به دریا می کشی

ای جان، بیا اقرار کن، وی تن، برو انکار کن